Czy można skrócić zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości?

Często odpowiadamy na Państwa pytania dotyczące możliwości skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego za jazdę w stanie nietrzeźwości. Tytułem wstępu wspomnieć należy o tym, że zakaz prowadzenia pojazdów jest środkiem karnym orzekanym przez sądy, obok kary głównej za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez daną osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Orzeczono w stosunku do mnie zakaz prowadzenia pojazdów – co mogę zrobić?

O ile samo skrócenie okresu obowiązywania zakazu nie jest możliwe, to ustawodawca przewidział możliwość zmiany środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zakaz prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. O zmianie sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów postanawia sąd, który wydał wyrok I instancji.

Czym jest blokada alkoholowa?

Blokada alkoholowa to urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu silnikowego i pojazdu szynowego w przypadku, gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1dm3. Uruchamiając pojazd wyposażony w blokadę alkoholową, kierowca każdorazowo musi poddać się kontroli trzeźwości.

Kto może ubiegać się o możliwość prowadzenia pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową?

O zmianę środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zakaz prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową może się ubiegać:
– skazany, w stosunku do którego zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru;
– skazany, w stosunku do którego orzeczono dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – jeżeli zakaz był wykonywany przez co najmniej 10 lat.
Zmiana środka karnego i umożliwienie skazanemu prowadzenie pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową uzależniona jest również od postawy, właściwości i warunków osobistych sprawcy w okresie wykonywania środka karnego. Te okoliczności muszą uzasadniać przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez daną osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. W tym zakresie sąd bada, czy skazany bezzwłocznie poddał się rygorom wynikającym z wyroku skazującego, np. czy uiścił grzywnę i zasądzone świadczenie pieniężne, a nadto – czy od czasu wydania wyroku przestrzegał porządku prawnego i nie był karany.

Naszym Klientom rekomendujemy przygotowanie odpowiedniej dokumentacji na potwierdzenie wymienionych okoliczności, na którą składają się m.in. orzeczenie lekarskie i zaświadczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, ale również zaświadczenie o odbyciu kursu reedukacyjnego dla kierowców w zakresie problematyki przeciwalkoholowej.

Prawa i obowiązki na stoku narciarskim – czyli praktyczny poradnik dla narciarzy i snowboardzistów

Sezon narciarski w pełni. Wielu z nas spędzi długo wyczekiwane ferie zimowe oddając się białemu szaleństwu na nartach lub snowboardzie.Dzisiejszy wpis poświęcimy omówieniu zasad obowiązujących na stokach narciarskich w Polsce i wskażemy konsekwencje prawne, grożące narciarzom i snowboardzistom za ich nieprzestrzeganie.

Aktem prawnym określającym obowiązki osób przebywających w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich, a w szczególności uprawiających sport, rekreację lub turystykę jest ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich i to w jej treści należy szukać zasad bezpiecznego uprawiania sportów zimowych w Polsce.

Obowiązek jazdy w kasku ochronnym.
Osoba uprawiająca narciarstwo zjazdowe lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim, do ukończenia 16 roku życia, obowiązana jest używać w czasie jazdy kasku ochronnego konstrukcyjnie do tego przeznaczonego.
Prawo nakłada obowiązek jazdy w kasku tylko na dzieci i młodzież, które nie ukończyły 16 roku życia. Prawdopodobnie inspiracją do wprowadzenia takiego obowiązku była rosnąca liczba wypadków na nartach, wynikająca m.in. z tego, że uprawianie sportów zimowych w ostatnich latach stało się w Polsce powszechne, co wiąże się z tym, że najmłodsi użytkownicy stoków narciarskich rozpoczynają swoją przygodę z narciarstwem w wieku zaledwie dwóch czy trzech lat. Kwestia używania kasku ochronnego w czasie uprawiania narciarstwa zjazdowego i snowboardingu przez osoby, które ukończyły 16 rok życia została pozostawiona przez ustawodawcę poza regulacją, zatem to wyłącznie od tych osób zależy czy zdecydują się korzystać z kasku ochronnego.

Brak kasku – jakie konsekwencje?
Niezastosowanie się do obowiązku używania kasku ochronnego konstrukcyjnie do tego przeznaczonego przez osobę, która nie ukończyła 16 roku życia, uprawiającą narciarstwo zjazdowe lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim stanowi wykroczenie. Zgodnie z prawem za wykroczenie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 17. Zatem nie ma możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej małoletniego, który kasku ochronnego nie używa.
Sprawcą takiego wykroczenia jest osoba, na której spoczywa indywidualny obowiązek opieki lub nadzoru nad osobą do ukończenia 16 roku życia. Najczęściej taką osobą jest rodzic, pod którego opieką dziecko pozostaje w trakcie korzystania z terenów narciarskich. Obowiązek opieki lub nadzoru nad osobą, która nie ukończyła 16 lat może wynikać ze stosunków rodzinnych lub opiekuńczych, z umowy albo ze stosunku faktycznego. Zatem odpowiedzialność karną za przewidziane wykroczenie może również ponieść opiekun lub wychowawca kolonii, a nawet osoby, które sprawują opiekę nad dzieckiem znajomych.
Dopuszczenie do uprawiania narciarstwa zjazdowego lub snowboardingu przez osobę, która nie ukończyła 16 roku życia, bez kasku konstrukcyjnie do tego przeznaczonego na zorganizowanych terenach narciarskich podlega karze grzywny w wysokości od 20 do nawet 5.000 zł.

Alkohol na stoku – czyli co z tym grzanym winem?
Grzane wino, piwo, a nawet mocniejsze alkohole są dostępne prawie we wszystkich barach i restauracjach na stokach narciarskich. Dla większości kubek grzanego wina po zjeździe jest nieodłącznym elementem udanego zimowego wypoczynku. Obowiązkiem narciarza i snowboardzisty jest jednak zachowanie trzeźwości, a wynika to z treści ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich, której art. 30 ust. 1 stanowi, że zabrania się uprawiania narciarstwa lub snowboardingu na zorganizowanym terenie narciarskim w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.

Stan nietrzeźwości jest pojęciem zdefiniowanym w art. 115 § 16 kodeksu karnego, zgodnie z którym stan nietrzeźwości zachodzi, gdy:
1. zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub
2. zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.


Konsekwencje jazdy „pod wpływem”

Ustawa przewiduje uprawnienie dla zarządzającego zorganizowanym terenem narciarskim (lub osoby przez niego upoważnionej) do odmówienia wstępu albo nakazania opuszczenia zorganizowanego terenu narciarskiego osobie, której zachowanie wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.
Jednocześnie, uprawianie sportów zimowych na zorganizowanych terenach narciarskich w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego stanowi wykroczenie i podlega karze grzywny w wysokości od 20 do nawet 5.000 zł.
W razie odmowy przyjęcia mandatu karnego, organ, którego funkcjonariusz nałożył grzywnę, występuje do sądu z wnioskiem o ukaranie.
Wbrew opinii, z którą często się spotykamy – zagrożenie nałożeniem mandatu karnego za wykroczenie popełnione na stoku nie jest wcale teoretyczne. Policyjne patrole w ostatnich latach prowadzą wzmożone działania na terenach narciarskich, a widok funkcjonariusza Policji zjeżdżającego na nartach nie jest już taki niespotykany i rzadki, jak kiedyś.

Pozostałe obowiązki narciarzy i snowboardzistów:
Osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanych terenach narciarskich są obowiązane do zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego oraz innych osób. Ustawodawca precyzuje ten obowiązek wskazując w szczególności na obowiązki:

1.zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich przestrzegania

Obowiązkiem zarządzającego terenami narciarskimi jest określenie zasad korzystania z danego terenu i upowszechnienie ich np. w postaci tablic z regulaminem. Takie regulaminy najczęściej udostępnione są przy wejściu na stok, przy kasach oraz przy dolnych stacjach wyciągów. Zwykle zawierają informacje dotyczące zasad poruszania się na stoku, tj. wyprzedzania, przejazdu obok innych użytkowników, zatrzymywania się itp.

2. stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez zarządzającego terenem narciarskim

Zarządzający terenem narciarskim umieszcza znaki informujące o utrudnieniach i niebezpieczeństwach – np. o zamknięciu trasy. Narciarze i snowboardziści korzystający z terenów narciarskich mają obowiązek obserwować znaki i stosować się do nich.

3. zjeżdżania z szybkością dostosowaną do swoich umiejętności oraz stopnia trudności i stanu trasy, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu.

Główną przyczyną wypadków na trasach narciarskich jest nadmierna prędkość ich użytkowników i brak umiejętności zapanowania nad nartami. Narciarze i snowboardziści powininni poruszać się z prędkością dostosowaną przede wszystkim do posiadanych umiejętności, a nadto w miejscach zatłoczonych (np. przy wyciągach) poruszać się powoli.

Trasy narciarskie oznakowane są w zależności od stopnia ich trudności kolorami – od najłatwiejszych do najtrudniejszych: niebieskim, czerwonym i czarnym. Decydując o wyborze trasy kierujmy się przede wszystkim swoimi umiejętnościami.


4. użytkowania sprawnego technicznie sprzętu narciarskiego i snowboardowego odpowiedniego do rodzaju podejmowanej aktywności, zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia.


5. bezzwłocznego informowania ratowników narciarskich o zaistniałym wypadku lub zaginięciu osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo osób

Narciarze i snowboardziści, będący świadkami wypadku są zobowiązani do zawiadomienia właściwych służb oraz natychmiastowego zabezpieczenia i oznakowania miejsca wypadku, w taki sposób, aby nie zagrażało ono innym użytkownikom terenów narciarskich. Nadto, osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim obowiązane są ułatwić przejazd ratownikowi górskiemu i ratownikowi narciarskiemu poruszającemu się ze sprzętem ratowniczym do transportu osób, w szczególności przez niezwłoczne ustąpienie pierwszeństwa przejazdu.

Przestrzeganie wskazanych obowiązków i nałożonych przez ustawodawcę zakazów pozwoli nie tylko zaoszczędzić wszystkim niepotrzebnych nerwów związanych chociażby z nałożeniem mandatu karnego, ale przede wszystkim zapewni bezpieczeństwo i pozwoli Państwu czerpać pełnię radości z aktywnego, zimowego wypoczynku.